THE SÉVRES CONGRESS OF 1986 - 1985 SEVR KONGRESİ

 THE SÉVRES CONGRESS OF 1986

This congress met at Sévres on 7-13 July 1985 under the title "The Third International Congress of Armenian Groups". Its aim was the discussion and acceptance of the "Armenian Constitution". This was to lead to work on the establishment of a "Union" representing Armenians throughout the world.

The Armenian terrorist groups did not participate in this congress. The question of Dashnak representation gave rise to protracted disputes. ASALA was not represented at this congress and was exposed to violent criticism.

The following proposals were put forward:

a. The slogan "One Armenianism, one goal, one struggle and one voice" was proposed and accepted.

b. It was proposed that the Congress of Sevres was to be accepted as valid and the Congress of Lausanne as invalid.

c. The proposal that no support should be given to ASALA was accepted.

d. It was proposed and accepted that the struggle against Turkey should be continued.

e. It was proposed and accepted that support should be given to the struggle being conducted by Greece and the Greek Cypriots against Turkish expansionist policy.

f. It was proposed that the Congress should bear a character similar to that of the "Palestine National Congress in Exile", and this was accepted on the basis of observation of the required developments.

 he congress decisions are as fallow:

  a. The Congress accepted the text of an "Armenian Constitution".

  b. The Congress accepted the application of a many-sided strategy for the achievement of their aims.

aa. It was decided that collaboration should be established between progressive and revolutionary movements in Turkey and the Armenian nationalist movement, as well as between the Armenians and the various other peoples engaged in the struggle against Turkish oppression and exploitation, and that recognition should be given to the inevitably close links between the struggle of the Armenian people and that of other oppressed peoples.

bb. The International Armenian Congress decided that although it was in no way connected with any state or power, it would accept aid and assistance from any country that respected and supported the Armenian cause.

c. It was decided to send a note to the United Nations, the USA, the USSR, the Soviet Socialist Republic of Armenia, the Council of Europe, the unaligned states and all signatories of the Lausanne Agreement bringing to their attention the fact that the Armenians were the only people who had failed to profit from the abolition of colonialism.

  d. The Congress, convinced that Turkey should be compelled to admit its involvement in the genocide of 1915 and that such an admission would open the way to the liberation of Armenian territory, decided to disseminate information on this question and to have recourse to the necessary quarters.

The USSR was praised for its recognition of the genocide of 1915 and for the publication of an article on this subject in Pravda in April 1985, while at the same time criticism was levelled at the American administration for having failed to ensure the passage through the US Congress of a genocide bill.

1985 SEVR KONGRESİ

7 -13 Temmuz 1985 tarihinde Sevr'de toplanan ve adına "III üncü Dünya Ermeni Örgütleri Kongresi" denilen kongrede temel amaç, hazırlanan "Ermeni Anayasasının" kabulü idi. Bu suretle, Ermenileri dünya çapında temsil edecek bir "Birliğin" oluşturulmasına çalışılacaktı.
ASALA'nın katılmadığı, Ermeni terör örgütlerinin resmen temsil edilmediği Kongre'de, Taşnakların temsil niteliği uzun tartışmalara sebep oldu.

Kongrede getirilen bazı öneriler ve alınan kararlar şunlardır:
 Tek Ermenilik, tek amaç, tek mücadele, tek ses" bir slogan halinde önerildi ve kabul edildi.
 evr'in geçerli, Lozan'ın geçersiz olduğu ileri sürüldü.
 SALA desteklenmemeli önerisi kabul edildi.
 ürkiye'ye karşı sürekli savaşın devam edeceği önerildi, kabul edildi.
 ürkiye'nin yayılmacı politikasına karşı Yunanistan'ın ve Kıbrıs Rumları'nın sürdürdükleri savaşın desteklenmesi önerildi, kabul edildi.
Kongrenin, "Sürgündeki Filistin Ulusal Konseyine" benzer bir nitelik taşıması önerisi, gerekli gelişmelerin izlenmesi suretiyle kabul edildi.

Sevr Kongresi'nde alınan kararlar ise şunlardır:
 ongre, hazırlanan ve bir. Anayasa niteliği verilen "Ermeni Anayasası" metnini kabul etti.
 ongre, amaçlara erişebilmek için. çok yönlü bir stratejinin uygulamaya konulmasını da kabul etti. Buna göre;
"Türk sömürgeciliği ile mücadele için, Ermeni ve diğer halklar arasında olduğu kadar, Ermeni ulusal kurtuluş hareketiyle Türkiye'deki ilerici -devrimci- hareketler arasında da ittifaklar kurulması" ve "Ermeni halkının mücadelesinin kaçınılmaz olarak baskı altındaki öteki halkların davasıyla bağımlı olduğu"nun bilinmesine karar verildi.
 Dünya Ermeni kongresi, kendisinin herhangi bir devlet ya da güçle ilişkisinin bulunmadığım ilan ederken, Ermeni halkının mücadelesine saygı duyan ve destekleyenlerin yardımlarını kabul edeceğini" de kararlaştırdı.
 ongre, Lozan Antlaşmasında imzası bulunan devletlere, Birleşmiş Milletler'e, Sovyetler Birliği'ne, Sovyet Ermenistan'ı Cumhuriyetine, ABD'ye, Avrupa Konseyine, Bloksuzlar hareketine başvurarak, "Ermeni halkının sömürgeciliğin kaldırılmasından yararlanmayan tek halk olduğunun" bildirilmesine karar verdi. Ve bu karar uygulandı.
 ongre, Türkiye'nin 1915 soy kırımını kabul etmesi için zorlanmasına ve böyle bir kabul halinde topraklarının kurtarılması yolunun açılacağına inanarak, bu niyetini kullanmaya karar verdi, gerekli yerlere bildiriler dağıtıldı, başvurular yapıldı.
 ongre, Sovyet Ermenistan'ında Ermeni kültürünün korunmasına yardımcı olduğu için Sovyetler Birliği'ne teşekkür eden bir kararı kabul etti.

Kongrede Sovyetlerin soy kırımını kabul etmesi ve Zrtisan'ın 1985 tarihli Pravda'da bu hususta bir makale yayınlanmış olması övgü ile anılırken, soykırım tasarısının kongreden geçmesini sağlayamadığı için Amerika yönetimi eleştirilmiştir.

KAYNAK:
Uras, Esat-; Tarihte Ermeniler ve Ermeni Meselesi, İstanbul 1987, s. CCVIII

THE ARMENIAN CONSTITUTION - ERMENİ ANAYASASI

In his speech introducing the Armenian Constitution, accepted by “Third International Armenian Congress”, Mr. James Karnuzian declared that "the Armenians had been greatly handicapped by their lack of unity" and that the only means of removing this handicap and ensuring unity was to form "a unified group”. He went on to say that the text known as the "Constitution" comprised all the various views consonant with this aim.

Impartial observers announced that, in the event of this Constitutions being put into effect, "all groups and organizations engaged in the struggle for the victory of the Armenian cause would be gathered together under the aegis of the Armenian Congress".

The main aims of the Armenian Congress as reflected in the Armenian Constitution were as follows:

a. To unite the Armenians scattered throughout the world into a single body.

b. To disseminate information throughout the world concerning the work of the Congress.

c. To make use of all political and diplomatic means at their disposal to liberate Armenian territory now under Turkish occupation.

d. To organize the return of the Armenians to their homeland and to make the necessary preparations for this.

In order to realize these aims, the Congress would seek ways of ensuring the participation of other groups, without, however, sacrificing anything of their independence and autonomy. Every group of ethnic Armenians composed of over twenty members should have the right to representation in the Congress in accordance with democratic principles, thus accepting the principle of a wide popular base.

According to the Constitution the work of the Congress centre should be based in Switzerland.

Traditional bodies such as the "Armenian National Council" should be divided into organizations such as the "General Council" and "Executive Council".

 ONCLUSIONS

What is the truth concerning the "Armenian Problem" and the "Armenian Question" that lies behind the renewal of terrorist activity in the years between 1973 and 1985?

What are the lessons to be learned from this terrorist activity, which far surpasses in ruthlessness the work of any of the Armenian terrorist groups of the past?

What light can be shed on future developments by an evaluation of the events of that period?

As a conclusion to this comprehensive study, almost entirely based as it is on Armenian publications or on works deriving from sources sympathetic to the Armenian cause, we believe a satisfactory reply can be given to all these questions.

1. The propaganda formerly used to exploit the various interests, aims and expectations of the Armenians living within the Ottoman Empire, and at converting these minority groups into a problem for the Ottoman State, is still being propagated under the guise of an "Armenian Cause" in various countries in the world, including the Armenian Republic, which now forms part of the USSR. It is now no longer a question of an "Armenian Problem" but of an "Armenian Cause", a concept that is now being thrust upon world public opinion, international organizations, and various parliaments and senates. The new Armenian terrorism of 1973-1985 employs weapons, crimes, massacres and attacks as propaganda aimed at enforcing acceptance of the justice of this "cause". In other words, all these massacres, crimes and attacks have a single aim - to publicize the "Armenian Cause", to emphasise its scope and dimensions, and so arouse fear and apprehension regarding the lengths to which this terror could well be taken.

2. There are certain lessons to be learned by humanity as a whole, as well as by the Armenians themselves, whose names have become associated with a terrorist activity in which they have been in no way involved, from the new wave of Armenian terrorism of 1973-1985. The use of terror as a means of propaganda and psychological pressure is a question of concern to all states, and it from this point of view that the 1973-1985 era must be evaluated. States founded on principles of law and order find their field of activity restricted or even rendered utterly powerless in the face of a terror that acknowledges no law and regards all means as legitimate. Even more important, some states sympathise with this terrorism and even support it on geopolitical grounds, failing to realize that one day the same weapon may be turned against themselves. From this point of view, the new wave of Armenian terrorism contains a number of very valuable lessons.

From another angle, the apparent differences, conflicts and even divisions between the various Armenian terrorist groups are purely superficial. As a means of propaganda for the propagation of the "Armenian cause", whatever the method of application, range or scope, all these apparently discrete elements complement each other in their work towards the achievement of a common aim. And the expert in the use of psychology in political struggle is presented with clear evidence of terror as one aspect of psychological warfare.

3. Future developments will be determined by the attitudes adopted by states who see in the acceptance or rejection of the "Armenian Cause" the realisation of the geopolitical expectations of international organizations, states, parliaments and senates in the field of international relations, and they will increase commensurately in importance.

The acceptance of the "Armenian Cause" in the form in which it is now presented, means the advance acceptance of an attitude that will not be content with sporadic massacres, crimes and attacks, but which will inevitably turn towards the waging of a regular war.

If the "Armenian Cause" is interpreted as being the preservation and development of the Armenian language, religion and culture, this will result in the complete rejection of terrorism, and will liberate the Armenian people from a situation which is causing them great anxiety and apprehension. Otherwise, they will finally become the victims of a steadily increasing anarchy and the incriminations of others.

ERMENİ ANAYASASI

"Üçüncü Dünya Ermeni Kongresi" olarak da anılan 1985 Sevr Kongresi'nde kabul edilen Ermeni Anayasası'nın takdim konuşmasını yapan Kongre Başkanı Rahip James Karnuziyan, Ermenilerin bölünmelerinden büyük sıkıntı çekildiğini açıklayarak, bu sıkıntıların giderilmesini ve birliğin sağlanmasını gerçekleştirmek için "birleşik bir grup" olmaktan başka çare bulunmadığını, Anayasa denilen metnin bu amaca yönelik bütün görüşleri kapsamı içerisine aldığını anlatmıştır.

Tarafsız gözlemciler, Anayasanın uygulanması halinde, "Ermeni davası için mücadele veren her türlü kuruluşun ve örgütlerin, Ermeni Kongresi'nin şemsiyesi altında toplanacağını" açıklamışlardır.
 nayasa'da "Ermeni Kongresi"nin amaçları genel olarak şöyle anlatılmıştır:
Dağınık halde bulunan Ermenileri birleştirmek ve bir yapı oluşturmak.
Kongreyi, dünyanın tanımasını sağlamak.
Türk işgali altındaki Ermeni topraklarını (!) kurtarmak için tüm siyasi ve diplomatik yolları kullanmak.
Ermenilerin vatanlarına dönüşlerini örgütlemek ve bunun için hazırlıklar yapmak.
Kongre merkezi İsviçre'de bulunacak.
Ermeni Ulusal Konseyi, Genel Kurul, Yönetim Konseyi gibi kuruluşlar oluşturulacaktır.

KAYNAK:
Uras, Esat-; Tarihte Ermeniler ve Ermeni Meselesi, İstanbul 1987, s. CCIX

AIMS OF ARMENIAN CONGRESSES - ERMENİ KONGRELERİNİN HEDEFLERİ

Throughout the period covered by the "Armenian Question" or "Armenian Problem" the Armenian terror groups have been given indirect encouragement by certain churches and states, while at the same time a number of Armenian congresses have been held at their request and invitation. Most of these congresses have been organized by the Dashnak or Hunchak terror groups and attended by their own members, together with other Armenians interested in the topic and representatives of the churches. Such congresses have normally been in the nature of forums at which topics such as the actual situation and conditions together with the activities and potential capabilities of the organization were discussed, and at which a number of decisions were taken. These decisions were, however, very rarely actually applied and most often served merely to foment faction and conflict.

In the period 1973-1985, during the New Armenian Terror, congresses under such titles as "The International Armenian Groups" were held in Paris in 1979, Lausanne in 1983 and Sevres in 1985. At these congresses attempts were made to address world public opinion, as well as the various Armenian communities and members of the Armenian terror groups. At the congress held in 1985 under the chairmanship of a priest, James Karauzian, the text of an "Armenian Constitution" was accepted. The declared aims of the congresses held during this period were "to foster unity and co-operation among Armenians", "to form a centre for the formulation of political demands and aspirations", and "to combine the various Armenian terror groups in a single organization". Priority was given to a massive propaganda and psychological campaign to inform international public opinion of their activities. Attempts were also made to interest Armenians in the work of the various groups and to involve them in terror or other operations. Another aim of these congresses was to ensure harmony and co-operation between the various separate Armenian terror groups. Thus all terror and other activities could be presented as the common policy of the international Armenian community, and the various elements brought together in a united front.

 hese congresses had a number of characteristics in common:

a) In all of them priority was given to discussions concerning armed struggle. Disagreements between those who supported armed struggle and those who opposed this strategy finally led to splits in the Armenian terror groups. ASALA refused, or was not allowed, to participate in any of the congresses held after the Paris Congress of 1979.

b) It was decided that the texts of all decisions taken at these congresses should be forwarded to the various international bodies and that these decisions should be considered and discussed at various levels in the international forums. Means were also discussed by which this decision could be put into effect.

 ) One of the most important topics of discussion was the union of all Armenians in a single organization, but no agreement could ever be reached on how this aim was to be achieved. The text known as the "Constitution" accepted the idea of a preparatory period.

d) The number of participants at these congresses steadily diminished.

e) No effective measures were taken to remove the differences of opinion that were very clearly revealed at these congresses.

ERMENİ KONGRELERİNİN HEDEFLERİ

Ermeni Sorununun tarihi süreci içerisinde, Ermeni terör örgütlerinin, kiliselerin ve bazı devletlerin dolaylı şekilde özendirmeleri, talepleri veya davetleriyle çeşitli Ermeni kongrelerinin toplandığı bilinmektedir. Bunların büyük bir kısmı Taşnak veya Hınçak Ermeni terör örgütlerinin gerçekleştirdiği kongrelerdir.

Belirli bir zamana bağlı kalmadan, gerek kendi üyelerini, gerekse konuyla ilgili Ermenileri, kilise temsilcilerini bir araya getiren bu toplantılarda o günün şartları, durumları ve örgütlerin imkânları, faaliyetleri üzerinde bir forum niteliği taşıyan görüşmeler yapılır, çoğu kez uygulanmayan ve hemen bölün-melere, çatışmalara sebep olan kararlar alınırdı.1973 - 1985 yılları arasında Yeni Ermeni terörü döneminde de "Dünya Ermeni Kongreleri" veya "Dünya Ermeni Örgütleri Kongreleri" adı altında, 1979'da Paris, 1983'te Lozan ve 1985'te Sevr kentlerinde toplantılar yapıldı. Ve dünya kamuoyuna, Ermeni topluluklarına, Ermeni terör örgütleri mensuplarına çeşitli mesajlar iletilmeye çalışıldı. Rahip James Karnuziyan'ın başkanlığındaki I985 yılında yapılan kongrede de "Ermeni Anayasası" başlığını taşıyan bir metin kabul edildi.

Açıklanan dönemde yapılan kongrelerin temel amaçları "Ermeniler arasında birlik ve beraberliğin sağlanması", "Siyasi istek ve taleplerin bir merkez tarafından yapılması", ve "Ermeni terör güçlerinin bir çatı altında toplanması ve güç birliği" şeklinde ortaya konuldu. Büyük bir propaganda ve psikolojik harekât uygulamasına yönelik bu faaliyetlerin dün-ya kamuoyuna yansıtılması ön plana çıkarıldı. Ermenilerin de yapılan faaliyetlerden etkilenmeleri ve terörle veya diğer uygulamalarla bağlarının kurulması sağlanmaya çalışıldı.

 u kongrelerde izlenen diğer bir amaç da, ayrı ayrı, olsalar da Ermeni terör örgütlerinin stratejilerinde uyumun ve gelişmenin gerçekleşmesiydi. Bu suretle bütün terör ve uygulamalar dünya Ermeni camiasının ortak istekleri şekline sokulabilecek, güç ve gereğinde cephe birliği sağlanacaktı. Bu kongrelerdeki ortak özellikler şunlardır:
 ütün kongrelerde silahlı mücadele tartışmaları ön plana geçmiştir. Bu mücadeleyi uygun bulanlarla - bulmayanlar arasındaki tartışmalar zamanla Ermeni terör örgütlerinin bölünmelerine sebep olmuştur. ASALA, 1979 tarihli Paris Kongresinden sonra diğerlerine katılmamış veya sokulmamıştır.
 ütün kongrelerde alınan kararların uluslararası kuruluşlara gönderilmesi ve bu kararların çeşitli düzeylerde uluslararası forumlarda ele alınıp tartışılması kararlaştırılmış ve bu imkânlar aranmıştır.
 rmenilerin bir çatı altında toplanması ve temsili önemli konulardan biri olmuş, ancak bunun nasıl gerçekleşeceği hususunda ortak bir görüşe varılamamış, Anayasa denilen metinde bir hazırlık dönemini ön görmüştür.
Kongrelerde üye sayıları giderek azalmıştır.

Kongrelerde görüş ayrılıkları açıkça gözlenmiş, ancak bunu giderecek somut önlemler alınamamıştır.

KAYNAK:
Uras, Esat-; Tarihte Ermeniler ve Ermeni Meselesi, İstanbul 1987, s. CCV

ARMENIAN DEMANDS AND PROPAGANDA - ERMENİ TALEPLERİ VE PROPAGANDASI

The Armenians' demands from Turkey are recognition and compensation of so-called genocide, and grant of land. These demands are based on following claims:

 . The Turks occupied Armenia and deported the Armenians.

2. The Turks systematically massacred the Armenians from after Russo-Ottoman War in 1877-78.

3. From the beginning of 1915, the Turks methodically annihilated the Armenians.

 . Talat Pasha gave secret commands for the annihilation of the Armenians.

 . 1.5 million of Armenians had been killed in the genocide.

All these claims can be vanished with an objective research:

  When the Turks came to Anatolia, an independent Armenia did not exist; thus, it is impossible to say that the Turks occupied the Armenian lands.

- The Armenian riots following the Russo-Ottoman War in 1877-78 are mentioned above. Today it is clearly known that the Armenians revolted to attract the attention of the European Powers.

  Events of 1915 were just a measure taken by the Ottoman government to provide security in its territories against the Armenians who stabbed the Ottoman Army from its back. Besides United Nations describes genocide as a government's intention to annihilate a race. There is no evidence to prove such an intention of the Ottoman government. The Ottoman archives are opened to the historians and any further investigation would reveal the facts.

- Armenian historian Andonyan claimed that he found the confidential documents of Talat Pasha and for many years these documents used as the evidence of so-called genocide. However, two Turkish historians researched those documents and proved they are counterfeit.

  These telegrams were published in British "Daily Telegraph" in 1919. It was believed that during the occupation of Aleppo forces of General Allenby had found some documents remained from the Ottoman government. When the British Foreign Affairs Bureau have investigated this issue, they have learnt that the documents belonged to an Armenian group in Paris. The original documents of this investigation are still in the British archives.

 alat Pasha was killed by an Armenian terrorist called Tehliryan, in Berlin. During Tehliryan's trial in Berlin, five of those counterfeit telegrams adduced to the court although their nullity was proven. The language and the paper of the telegrams were not in the Ottoman style and the experts have clarified this fact.

 he number of the Armenian casualties does not have any valid basement. It is said that 1.5 million Armenians were killed but, according to the Ottoman records, there were 1.3 million Armenian habitants. If the total Armenian population was, 1.3 million it is impossible to kill 1.5 million Armenians. However, there is neither a method nor a record to count the Armenian casualties. For example, the president of the Armenian delegate in the Lausanne Conference Bogos Nubar stated that, in that time, 700.000 Armenians migrated to other countries and there were only 280.000 Armenians in Turkey. If these numbers are correct and the Armenian population was 1.3 million, the casualties should be 300.000 including the ones joined the Russian Army and died in the First World War.

 n 1918 edition of Encyclopaedia Britannica the number of the Armenian casualties is 600.000 but in its 1968 edition, the number is 1.5 million. As seen the casualties increase on paper.

After the war, in Istanbul, Mustafa Pasha Council was formed and the remaining members of Committee of Union and Progress (CUP) were arrested. The list of the suspects were given by the British and four group of people were arrested:

1. The people who harmed the Armenians and the Greeks during the war.

2. The people who disobeyed the war rules.

3. The people who disobeyed the armistice.

4. The people who disobeyed the allies in Caucassia (these are the Azerbaijani Turks).

 t first, the trial was planned to be holding in Istanbul but later the suspects were taken to Malta. Most of them would have been judged from the Armenian genocide. The court took more than a year and the British made long investigations. The arrests were made usually on denunciations, which still exist in the files. The British government asked the Royal Attorney if it is possible to suit against these people but the response was negative, because there were not enough evidence to trace a trial. Britain then asked for evidence to the Embassy in Washington but the response was the same, there was no proof of genocide in the American archives.

 he telegrams which, Andonyan mentioned in his book were in Britain at that time. If they were real the British government would have absolutely revealed them to the court and sentence the suspects. If the most keen, Turk opponent Lloyd George's government did not prove anything, it means there is no proof to condemn Turkey.

 uring the displacement, the Ottoman government associated with Armenian Relief Society and USA. USA distributed aids to the refugees. In this respect, it is illogical to accuse the Ottoman government by a methodical annihilation movement.

To conclude, it is irrational to accept a counterfeit genocide.

ERMENİ TALEPLERİ VE PROPAGANDASI

Sözde soykırım iddialarının dünya kamuoyu gündemine oturması için tarih boyunca sürekli olarak isyanlar ve terör eylemlerini bir propaganda aracı olarak gören Ermenilerin "Büyük Ermenistan"a ulaşmak yolundaki ilk hedefleri "Dört T Planı" olarak adlandırılabilecek olan gayelerine ulaşmaktır. Dört T Planı, şu dört kavrama dayanmaktadır: Tanıtım, Tanınma, Tazminat ve Toprak... Yani, sözde Ermeni sorunu tüm dünyada terör yoluyla "tanıtılacak", sözde iddialar dünya kamuoyunca kabul edilip Türkiye tarafından "tanınacak", sözde soykırımdan dolayı Türkiye'den "tazminat" ve "toprak" alınacaktır!...

Plana mesnet oluşturan Ermeni iddiaları ise şunlardır:
Türkler Ermenistan'ı işgal ederek Ermenilerin topraklarını ellerinden almışlardır.
Türkler 1877-78 savaşından itibaren Ermenileri sistemli olarak katliama tabi tutmuşlardır.
Türkler 1915 yılından itibaren Ermenileri planlı şekilde soykırıma tabi tutmuşlardır.
Talat Paşa'nın Ermenilerin soykırıma tabi tutulması konusunda gizli emirleri vardır.
Soykırımda hayatlarını kaybeden Ermenilerin sayısı 1,5 milyondur.
 u iddiaların hepsi de objektif bir inceleme karşısında dayanaksız kalmaktadır.

Şöyle ki;

- Türklerin Anadolu'ya ilk ayak bastıklarında bağımsız bir Ermenistan devletinin mevcut olmadığı, dolayısıyla da Ermenilerin topraklarının ellerinden alınması gibi bir durumun söz konusu olamayacağı açıktır.

- 1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı'ndan sonra Ermenilerin çıkarttıkları isyanlara ve giriştikleri katliama da yukarıda yer verilmiştir. Ermenilerin bu tutumunun Batı dünyasındaki propagandalarına bir zemin hazırlamak amacıyla benimsenmiş bulunduğu da artık açıklığa kavuşmuş bulunmaktadır.

  1915 yılındaki olayların kendisini arkadan vuran Ermenilere karşı Osmanlı Hükümeti'nin uygulamaya koyduğu bir tehcir işleminden ibaret olduğuna da keza daha önce işaret edilmiştir. Kaldı ki "soykırım" kavramının bu husustaki Birleşmiş Milletler Sözleşmesi'ndeki tanımlamasına göre, soykırım suçunun oluşması için bir hükümetin bir ırkı ortadan kaldırmak yönünde bir niyetinin bulunması şartı aranmaktadır. Oysa, Osmanlı Hükümeti'nin Ermeni ırkını ortadan kaldırmak gibi bir niyetinin bulunduğunu gösteren hiçbir işaret olmaması bir yana, tam tersine tehcire tabi Ermenilerin güvenlik ve refahının eksiksiz olarak sağlanmasına yönelik hükümet emirlerinin varlığına yukarıda işaret edilmiştir. Öte yandan, Osmanlı arşivlerinin önemli bir bölümü tarihçilerin incelemesine açılmış bulunmakta ve tasnif yapıldıkça peyderpey açılmaya devam etmektedir. Bu belgelerin incelenmesi de Ermeni iddialarının asılsızlığını ortaya koyacaktır.

- Talat Paşa'nın Ermenilerin soykırıma tabi tutulması yolunda gizli emirleri bulunduğuna ilişkin olarak ilk kez Andonyan adlı Ermeni tarafından ileri sürülen ve yıllar boyunca Ermeni iddialarının geçerliliğinin temel kanıtı addedilen "belgeler" in tümüyle bir sahtecilik eseri olduğu, son olarak iki Türk tarihçi tarafından yapılan incelemeler sonucunda hiçbir kuşku veya tereddüde yer bırakmayacak şekilde ortaya konmuştur.

- Bu telgraflar daha önce 1919'da İngiltere'de Daily Telegraph gazetesinde neşredilmiştir. General Allenby kuvvetlerinin Halep ve civarını öngörülenden daha kısa sürede işgal etmeleri üzerine Osmanlıların bütün belgeleri imha edemediklerine ve bu telgrafların Allenby'nin eline geçtiğine inanılmaktadır, İngiliz Dışişleri bu iddia üzerine durumu işgal komutanlığından sormuştur. Sonunda bu belgelerin Allenby kuvvetlerince ortaya çıkarılmadığı ve Paris'te bir Ermeni grubu tarafından ileri sürüldüğü anlaşılmıştır. Buna ait doküman İngiliz devlet arşivlerinde mevcuttur.

Talat Paşa'nın katili Tehliryan'ın Berlin'deki muhakemesi sırasında da bu telgraflar ortaya atılmış ve bilirkişi heyetince beş tanesi gerçek olarak kabul edilmiş ve mahkemede muamele görmüştür. Oysa, telgrafların yazılış ve kaleme alınış şekli, yazıldıkları kağıtlar, bunların Osmanlı belgeleri olmadığını göstermekte ve yukarıda da belirtildiği üzere sahtecilik eseri oldukları kanıtlanmış durumdadır.

Ölen Ermenilerin sayısının 1,5 milyon olduğu iddiası da hiçbir geçerli temele dayanmamaktadır. Şöyle ki, dönemin birçok yabancı kaynakçada doğrulanan Osmanlı nüfus rakamlarına göre tüm Osmanlı İmparatorluğu içindeki Ermenilerin sayısı 1,3 milyon civarındadır. Toplam nüfusları l,3 milyon olan bir topluluğun 1.5 milyon ölü vermesi mümkün olamaz.

Ölen Ermenilerin sayısının kesin olarak hesaplanmasını sağlayacak bir belge ya da yöntem bulunmamaktadır. Örneğin, Lozan Barış Konferansı'na katılan Ermeni heyeti başkanı Bogos Nubar o tarihte Türkiye'de toplam 280,000 Ermeni bulunduğunu, 700,000 Ermeni'nin ise başka ülkelere göç ettiğini belirtmiştir. Bu rakamlar doğru ise toplam Ermeni nüfusu 1,3 milyon olduğuna göre, Ermeni kaybı 300,000 dolaylarında kalmaktadır. Bu rakama çete harekatında veya Rus kuvvetleri saflarında yer alarak ölenler de dahildir. Ayrıca bu kayıpların on misline ulaşan yaklaşık 3 milyon Müslüman'ın da aynı dönemde hayatlarını kaybettikleri unutulmamalıdır.

Encyclopedia Britannica'nın 1918 baskısında, ölen Ermenilerin sayısının 600.000 olduğu kayıtlıdır. Aynı ansiklopedinin 1968 baskısı ise bu sayıyı 1,5 milyon olarak verir. Ölenlerin sayısı kağıt üzerinde artmaktadır.

Savaş sonrasında İstanbul'da Nemrut Mustafa Paşa diye bilinen Mustafa Paşa Divan-ı Harbi kurulmuştur. Enver, Talat ve Cemal Paşalar ile Dr. Nazım kaçmış oldukları için diğer geri kalanlar tutuklanmıştır. Tutuklanması istenenlerin listesi İngilizlerce verilmiştir. Dört grup insan tutuklanmıştır.
Savaşta Ermeni ve Rumlara karşı gayri insani tatbikatta bulunanlar,
Savaş kaidelerine riayet etmeyenler,
Mütareke şartlarına riayet etmeyenler,
Kafkasya'daki kuvvetlerden Müttefiklerin emirlerine uymayanlar (Bunlar Azerbaycan Türkleridir.)

Tutuklananların önce İstanbul'da yargılanmaları istenmiştir. Ancak işgal kuvvetleri istediklerini bulamayınca tutuklananları Malta'ya götürmüşlerdir. Bunların büyük çoğunluğu münhasıran Ermeni soykırımından yargılanacaktır. İngilizler delil araştırmasına girişmişler ve bu bir yıldan fazla sürmüştür. Tutuklamalar ihbar üzerine gerçekleştirilmiştir; ihbar mektupları da dosyalara mevcuttur.

İngiliz Hükümeti İngiliz Kraliyet Savcılığı'ndan bu kişiler hakkında dava açılıp açılamayacağını sormuş; savcılık "Mahkum edilmelerini mümkün kılacak deliller yoktur." cevabını vermiştir. İngiltere bununla da yetinmemiş ve Washington'daki Büyükelçiliğinden Amerikan arşivlerinde deliller aramasını istemiştir. Büyükelçilik tek bir belge bulunmadığını telgrafla bildirmiştir.

Bugün soykırımı ispat için ileri sürülen Andonian'ın kitabındaki telgraflar o zaman İngilizlerin elindeydi. Bunlar gerçek olsaydı İngilizler bunları mutlaka kullanır tutuklananları muhakeme ve mahkum ederlerdi. Lloyd George Hükümeti gibi Türkiye aleyhtarı ve Türkiye aleyhine elinden gelecek her şeyi yapacak bir hükümet bunu yapmadıysa ispat edilecek hiçbir husus olmadığı için yapmamıştır.

Tehcirde, Armenian Relief Society adlı kuruluşun çalışmasına, Ermenilere yardım etmesine, Amerika'dan gelen yardımların dağıtılmasına izin verilmiştir. Yani Osmanlı Hükümeti bir yandan Ermenileri imha kararını almış, diğer yandan yabancıları çağırarak "Siz de gelin ve katliamı seyredin" mi demiştir? Bunun mantıkla hiç bir ilgisi yoktur.

Dolayısıyla, ispat edilmemiş bir soykırımın, kabulünün de söz konusu olamayacağı açıktır.